Zondag

Betsy en ik zijn alleen (zonder Anita en Daniël) een paar uur in het ziekenhuis geweest. Hij doet het heel erg goed en ziet er ook goed uit--als je maar door de slangetjes heen kunt kijken. Hieronder een paar foto's van vandaag.



Wel had ik (Michel) het geluk dat hij even wakker werd. Het verbaasde me zelfs dat dat mogelijk is in deze toestand, maar hij opende daadwerkelijk zijn ogen. Niet echt heel fantastisch, maar het was meer dan een slaapreflex. Peter keek een beetje verdwaasd in het rond en begon vrij wild met zijn armen en benen te slaan. Na 10 minuten besloten de verpleegsters dat het beter was als hij maar weer ging slapen, maar ze zeiden wel dat die "oefeningen" heel goed voor hem zijn. Dan raakt hij namelijk al het overtollige vocht kwijt.

Later op de dag hebben we nog even gebeld met de afdeling en werd ons verteld dat de dokter de hart-longmachine op 80% heeft teruggedraaid (was voorheen 100%). Peter reageerde daar goed op, d.w.z. geen zichtbaar verschil. Als hij dat volhoudt, is dat een heel goed teken.