Bezoek van dinsdag

Er is niet veel te melden (en helaas, geen nieuwe foto's). Betsy en ik zijn vroeg in de middag naar Peter gegaan. Ik heb Betsy eerst naar het ziekenhuis gebracht en heb toen een boodschap op de universiteit gedaan. Om half twee was ik weer terug. Onze dominee, Jim Sawtelle, is ook een tijdje bij ons geweest. De ECMO is weer een tikkeltje teruggedraaid, nu naar 60%, en ook krijgt Peter niet langer constant plaspillen. Dat krijgt hij nu eens in de 6 uur, want men is bang dat de hoge doses van dat spul zijn nieren zouden kunnen aantasten. Peter heeft tijdens ons hele bezoek geslapen. Hij zal wel hebben moeten uitrusten na de actieve dag die hij op maandag had. De artsen willen misschien proberen hem later deze week geheel van de ECMO af te halen, maar daarover zijn nog geen details bekendgemaakt.

Dit is geen eenvoudige tijd voor ons--en toch doe je het. Je moet wel, want het is jouw kind. Met Betsy gaat het eigenlijk heel goed, al is het voor haar nog wat moeilijker dan voor mij. Niet alleen is er de lichamelijke band tussen moeder en kind, deze situatie komt ook wel heel erg kort na de geboorte zelf (Peter is nog geen week oud!) en ze is nog herstellende, zowel lichamelijk als hormonaal. We voelen ons heel erg gedragen door de steun van velen: familie, vrienden, de kerk en ook het ziekenhuis. Ook zoeken we troost bij God. Ik weet dat ik niet zo'n reus in het geloof ben dat ik dat altijd maar moeiteloos doe, maar toch is Hij onze Rots en onze Behoudenis. Jim las met ons een deel van Psalm 139: "Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien, de dagen dat het gevormd zou worden, toen er nog niets van bestond; alles was in Uw boek beschreven" (v. 16). Deze verzen herinneren ons eraan dat God alles onder controle is en dat zelfs als de dingen niet zo gaan als wij hebben gepland, er toch niets kan gebeuren buiten Zijn wil.